غریب امام صادق(ع)

بوی غربت از خاک خنجر خیز خیانت و خدعه برخاسته

منصور نیرنگی کرده که اینبار هرطور شده جعفربن محمد(ع) را شهیدکند

هربار به بهانه ای او را به کاخ معروفش می کشانید اما چون پیامبر را حائل میان خود و حضرت می دید دست از قتل اش برمی داشت.اما اینبار دیگر باخود عهد کرده که او را شهید کند.

ننگ بر این سفلگان که پسرپیامبر قومشان را شهید کرند.

ابوبصیرمی گوید: پس از شهادت امام صادق(علیه السلام) همراه بابعضی از دوستان خود، نزد حُمیده برای عرض تسلیت رفتیم، گریه گرد وما نیز از گریه او گریه کردیم، آنگاه گفت: ای ابامحمد(لقب دیگر ابوبصیر) اگرامام صادق(ع) را هنگام مرگ می دیدی، چیزعجیبی مشاهده می نمودی، چشمهای خود را گشود وفرمود: بستگانم را حاضرکنید، ماهمه آنها را حاضرکردیم، حضرت به آنها نگاه کرد و فرمود:

اِنّ شفاعتَنا لا تَنالُ مُستَخِفّا بِالصّلوةِ:

همانا شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمرد، نرسد.

|+|